Bazı çocuklar bireysel ilgilenilmekten çok hoşlanır. Ama çoğu diğer çocuklarla oynamayı tek başına oynamaya tercih eder. Çocuklar yine yaş grubu çocuklarla oynamalı ve aynı yaş grubundaki çocuklarla daha fazla etkileşimde bulunmaldır.

Bunun öğrenen çocuğa olduğu kadar öğreticiye de büyük avantajı vardır. Kendinden büyük çocuklarla oynarken dışlanabilme ihtimali göz önünde bulundurulmalıdır. Bu durum çocuğu kenarda kalmaya adapte edebilir.

Oyun, çocukların ihtiyaçlarını, duygu ve düşüncelerini ifade etme imkanı bulduğu güvenli bir alandır. Oyun terapisi ile kendini ifade etmekte zorlanan, duygusal ihtiyaçlarını belli edemeyen çocukların sorunları anlaşılır ve bu sorunlarla baş etme yolları geliştirmesi sağlanır.

Grup Oyun Terapisi

Oyun, çocukların ihtiyaçlarını, duygu ve düşüncelerini ifade etme imkanı bulduğu güvenli bir alandır. Oyun terapisi ile kendini ifade etmekte zorlanan, duygusal ihtiyaçlarını belli edemeyen çocukların sorunları anlaşılır ve bu sorunlarla baş etme yolları geliştirmesi sağlanır. Altına kaçırma, beslenme ve uyku bozuklukları, baş ağrıları, mide bulantıları çocuğun kendini ifade etme imkanı bulamadığına işaret olabilir. Bu durumlarda oyun terapisine başvurulabilir. Grup oyun terapisi ise bireysel oyun oynamak yerine grupla oyun oynamayı seven çocuklar için kullanılır. Aynı gelişim dönemindeki çocuklarla oyun oynamak ve onlarla daha fazla etkileşim halinde olmak daha faydalı olur. Çünkü yaşı büyüklerle oynadığında çocuğun dışlanma ihtimali olabilir.

Grup Oyun Terapisinin Faydaları

Grup oyun terapisi özellikle çekingen, öz güven sorunu olan çocuklara önerilen bir yöntemdir. Çekingenlik, utangaçlık ve kabul görememe endişesi bir araya gelince oluşur. Bu sosyal ilişkilere zarar verir ve toplum içinde kaygılı olmaya sebep olur. Bu konularda başarısız olduğunu düşünen çocuk sosyal olması gereken, topluluk önünde bulunmasını gerektiren durumlardan kaçınır.

Çocuklardaki utangaçlık ve buna bağlı gelişen çekingenlik durumlarının en önemli sebebi anne-baba tutumudur. Aşırı koruyucu, çocuğuna yeterince sorumluluk vermeyen ebeveyn tutumu çocuğun utangaç ve çekingen olmasına sebep olabilir. Çocuklarını sürekli azarlayan, onlara yetersiz, beceriksiz olduğunu hissettiren, sürekli çocuğunu suçlayan ebeveynler de çocuklarının utangaç, çekingen, korkak olmasına sebep olur. Bu durumlarla karşılaşan çocuklarda ebeveyne bağımlı olma, sosyal ilişkilerde zorlanma durumları ortaya çıkıyor. Sosyal ilişkilerden kaçınan çocuk bu konularda bilgili ve yeterli olmadığını düşünüyor. Ve hata yapma endişesiyle insanlardan daha çok uzaklaşıyor.

Çocuk iletişim sorununu ifade etmekten korkar ya da ifade etmeyi başaramaz, duygularını ifade edemez. Çocuklar sorunlarını kimi zaman bilmediğinden kimi zaman içine attığından aile sorunu tam anlayamayabilir. Oyun terapisinde sorunlar konuşularak öğrenilmediği için aynı iletişim problemi yaşanmaz. Grup oyun terapisi ile çocuk fiziksel olarak aktif olur, bu yolla sorunlarını grup içinde ifade edebilir. Sorunlarını, ihtiyaçlarını, duygu ve düşüncelerini ifade ederken bunlarla mücadele etmeyi, kendini göstermeyi, sosyal becerilerini geliştirmeyi öğrenir. Fiziksel olarak iletişim kuracağı için kendi sınırlarını ve kendi yaş grubundakilerle nasıl geçinebileceğini öğrenir. Normalde ailenin çocuğun cesaretini kıracak tutumları, çocuğu aşırı koruyucu davranışları olduysa da oyun içinde ihtiyaçlarını karşılamak için iş başına geçer. İçindeki bireyselliği ve gücü keşfeder.